वह गली थी...

आपापली आयुष्य असतात. दिनक्रम असतात. ते सुरळीत चालू असतात.
पण मग चुकून एखादा रिकामा क्षण समोर येतो.. आणि नेमकी या माणसाची अशी ही जीवघेणी कविता वाचली जाते.

शब्दांवर काट मारण्याच्या सहजतेने नाती मिटवता येत नसतात. हे उशिरा आलेलं शहाणपण अशावेळी नव्याने जाणवतं फक्त!


मैं अपने बिझनेस के सिलसिले में,
कभी-कभी उसके शहर जाता हूं तो गुजरता हूं उस गली से

वो नीम तारीक-सी गली,
और उसी के नुक्कड पे उंघता-सा
पुराना इक रोशनी का खंबा,
उसी के नीचे तमाम शब इंतजार कर के,
मैं छोड आया था शहर उसका !

बहुत ही खस्ता-सी रोशनी की छडी को टेके,
वो खंबा अब भी वहीं खडा है !
फतूर है यह, मगर मैं खंबे के पास जा कर,
नजर बचा के मोहल्ले वालों की,
पूछ लेता हूं आज भी ये-
वो मेरे जाने के बाद भी, आई तो नहीं थी?

वह आई थी क्या?


एक काट मारुन शब्द खोडून टाकावा इतक्या सहजतेने एखादं नातं तोडून टाकता येत असतं कां? कबूल आहे काही वेळा त्या गुंतण्याचा प्रयत्न करुनही न सोडवता येणारा गुंता झालेला असतो. तो सोडवत बसण्याइतका वेळ हाताशी नसतो, किंवा तो सुटेल असा विश्वास त्यावेळी वाटेनासा झालेला असतो. थोडा वेळ जावू द्यावा मधे, आपोआप सुटेल जरा वेळ मधे गेला तर, धाग्यांची खेचाखेच दोन्ही बाजूंनी करणं बंद केल्यावर असं वाटून कदाचित म्हणूनच नात्यांचा तो गुंताडा मनाच्या एका कोपर्‍यात काही काळासाठी ठेवला गेलेला असतो.. दिवस जातात मधे आणि कशामुळे नक्की ते कळत नाही.. धागे सगळे उसवूनच गेलेले असतात आपोआप. आपण शोधतो पण दुसरं टोकं हरवून गेलेलं असतं.
काही शिल्लकच राहिलेलं नसतं. एका विफल आशेशिवाय.. ते दुसरं टोक शोधण्याचा अजून कोणी प्रयत्न करत असेल कां?


आपण शहरं सोडली तरी त्यांनी आपल्याला सोडलेलं नसतं कधीच!
गुलझारला हे इतकं अचूक कसं उमगलेलं असतं नेहमीच?

सेरुलिन ब्लू मान्सून

आमच्या आर्ट डायरेक्टरने रिसेप्शन एरियात पुन्हा एक नवं पेंटिंग लावलं आहे. तो मधूनच अशी ही पेंटिंग्ज करतो. ह्यूज साईझ. आणि इथे डिस्प्ले करतो.. कधीतरी आर्टस्कूलमधे आपण गेलो होतो त्याची आठवण विसरु नये म्हणून.( एजन्सीतच रात्रीबेरात्रीपर्यंत पडीक असतो त्यामुळे त्याची ही पेंटिंग्ज तो नक्की केव्हा करतो हे एक गुढच). पेंटिंग्जही गुढच असतात. म्हणजे त्याला कोणी तसं म्हटलं तर आवडतं. कलर स्किम्स चांगल्या असतात. नजर खेचून घेणा-या. कधीही डल कलर्स नसतात.
तु कव्हर इतकं आकर्षक करतोस त्यामुळे तिथेच लक्ष अडकून रहातं आणि आतमधे डोकावून पहाणे, गहिरे अर्थ वगैरे तुला अभिप्रेत असलेच तर उलगडणं शक्य होत नाही असं मी एकदा मजेनं म्हटलं. त्यावर ’हेतू तोच आहे’ असं जरा उगीचच गुढ विधान करुन पेंटिंगचं महत्व वाढवायचा प्रयत्न त्याने केला.
अर्थात नवं पेंटिंग लावल्यावर पहिले एक-दोन दिवसच तिथे लक्ष जातं. मग नजरेतून फ़िकं होऊन जातं. रिसेप्शनवरच्या डेलाच्या केसांच्या रोज बदलत्या हायलाईट्सच त्याच्यापेक्षा जास्त नजर खेचून घेणा-या असतात.
पण ह्या वेळी तसं झालं नाही.
त्याने फ़ुकेतला जाऊन आल्यावर तिथल्या त्या स्वच्छ नितळ समुद्राच्या निळ्या रंगाचं सेलेब्रेशन म्हणून एक पेंटिंग केलय. मधोमध नदीच्या प्रवाहासारखा किंवा प्रवाहातल्या भोव-यासारखा काहीतरी एक भाग एका ब्राइट निळया रंगात. मोरचुदी छटेच्या (केमिस्ट्री लॅबमधे पाय ठेवलेल्यांना नक्की कळेल ही कॉपर सल्फ़ेटी छटा) आणि भोवती उसळत्या तुषारांसारखे काळसर ठिपके.
लन्चटाईमला रिसेप्शनमधे डेलाशी गप्पा करण्याच्या निमित्ताने आल्यावर लागोपाठ दोनतीन दिवस मी ते पेंटिंग निरखून बघतेय. मला ते फारच आवडलं असा तिचा समज झाला म्हणून मग तिने आज मुद्दाम त्याला थांबवून तसं सांगितलं. मी तिथे असतानाच.
आपल्या आर्टबद्दल कोणी इतकं आवर्जून बोलतय म्हटल्यावर तो खुषच. मला त्या निळ्या रंगाच्या विशिष्ट शेडबद्दल कुतुहल वाटत असतं. तो भरभरुन त्या शेडच्या सिलेक्शनबद्दल बोलत रहातो. फ़ुकेतच्या समुद्राचा तेजस्वी, पारदर्शी, नितळ रंग चित्रात उतरवता यावा म्हणून त्याने किती वेगवेगळ्या शेड्स ट्राय केल्या. कोबाल्ट ब्लू निवडणार होता. मग हा अनयुज्वल कोणीच वापरायचं डेरिंग करत नाही तो सेरुलीन ब्लू निवडला. त्यामुळे खूपच फरक पडलाय वगैरे वगैरे. कसा वाटतोय? म्हटलं हे तुषार मुंबईचा पाऊस आणि मधला तुझा हा निळा पॅच म्हणजे निळ्या प्लास्टिकचा रेनकोट घातलेली मुंबई.
तो एकदम गप्प. आणि माझ्या इतक्या गुढ आणि क्रिएटिव इंटरप्रिटेशनमुळे चकित.
त्यात काय इतकं चकित होण्यासारखं? खरंच हा विशिष्ट रंग पाहून मला आधी प्लास्टिकची आणि मग पावसातली मुंबईचं डोळ्यापुढे दिसली ( पावसात काय किंवा इतरवेळी काय मुंबईचा समुद्र इतका ब्राईट निळा बापज्न्मात दिसणं शक्य नाही हे मलाही माहितेय पण तरीही).
पावसाची संततधार मुंबईच्या माथ्यावर सुरु झाली की शहरभर ह्या विशिष्ट निळ्या रंगाच्या लाटा थोड्या थोड्या अंतराने दिसत रहातात.
त्याला म्हटलं तुला कां इतकी अनयुज्वल वाटतेय ही ब्लू शेड? पावसात असताना कुठूनही म्हणजे आपल्या ऑटो, कार, स्कूटर, बाईक, नाहीतर लोकल ट्रेनच्या बाहेर डोकावून पाहिलं की दिसते ही टिपिकल निळ्या रंगाची मोरचुदी छटा. किंवा तुझ्या भाषेत अनयुज्वल सेरुलिन ब्लू.
जवळचंच उदाहरण हवं असेल तर तुफ़ान पावसात अंधेरीच्या सिनेमॅक्समधे जा आणि परतताना ब्रीजखाली ऍज युज्वल पाणी साठून ट्रॅफ़िक जाम झाल्यावर नक्की कुठे अडकलोय हे पहायला पावसाचा दाट पडदा किलकिला करुन बाहेर डोकावं. पावसाच्या धारांपलिकडे ह्याच निळ्या छटेच्या प्लास्टिकच्या शीट्सचा समुद्रच समुद्र दिसतो. वा-यावर हेलकावत असलेला. ते दृष्य अभूतपूर्व असतं. माहिम दर्ग्यावरुन टॅक्सी पास झाली की नंतरही दोन्ही बाजूंना हा असा निळा प्लास्टिक ताडपत्र्यांचा समुद्र दिसतो पावसात.
मुंबईचा मान्सुन सुरु झाला की वेस्टर्न किंवा सेन्ट्रल सबर्ब्जच्या स्टेशनबाहेरची चपला, घड्याळदुरुस्ती, फ़्रेममेकर्स, आर्टिफ़िशियल फ़ुले विकणारे, भाज्या विकणारे, झेरॉक्स दुकाने (जंबो इत्यादी), लिंकिंग रोड- हिल रोड- फ़ॅशनस्ट्रीटवरची कपड्यांची दुकाने, फ़्लायओव्हरखालच्या लोकांचे तात्पुरते आडोसे आणि धारावी, कलानगरचे पर्मनंट निवारे या सर्वांवर ह्या निळया रंगाचे आवरण असते.
इतकी शहरं वेगवेगळ्या ऋतूंमधे पाहिली पण पावसात ह्या एकाच विशिष्ट निळ्या रंगाची प्लास्टिकी शेड पांघरलेली मुंबई एकच.
हा एकच निळा रंग मुंबईच्या दाट पावसात स्पष्टपणे नजरेत भरतो. लक्षात रहातो. त्याला अनयुज्वल सेरुलिन ब्लू म्हणतात ते आत्ताच कळलं.
वाळकेश्वरला राहून ब्रीच कॅन्डीच्या ऑफ़िसात येणा-या मन्वरला कदाचित त्याच्या मुंबईत दिसला नसेल हा निळ्या रंगाचा पावसात हेलकावणारा प्लास्टिकचा समुद्र. म्हणुन मग झाला तो चकित :P.
पण खरंच पावसाळ्यातल्या मुंबईचा एरियल व्ह्यू घेतला तर सेम आमच्या रिसेप्शन मधल्या फ़ुकेतच्या तेजस्वी सेरुलिन ब्लू समुद्राच्या पेंटिंगसारखाच दिसेल.

..

घर नवंकोरं आहे आणि ते आवरण्याच्या आणि स्वच्छ ठेवण्याच्या बाबतीत मी कंप्लीट ओसीडी मोडमधे गेलेले आहे. मला घरात एकही वस्तू किंचितही इकडून तिकडे हललेली किंवा त्यावर धुळीचा एकही कण बसलेला चालत नाहीये.
सामान लावणे, खरेदी वगैरेसाठी मदत म्हणून माझी जवळच रहाणारी आत्तेबहिण वीकेन्डपर्यंत रहायला आली तिच्या केजीतल्या मुलीला बरोबर घेऊन. आणि माझं टेन्शन डोक्याच्याही पार गेलं. मुलगी खरंतर वयाच्या मानाने शिस्तीची होती. उगीच खेळणी वगैरेंचा मॅडसारखा पसारा घालून ठेवत नव्हती. पण तरी मी त्या बिचारीला अगदी नको करुन सोडलं. तिने अगदी चमचा जरी खाली ठेवला तरी मी तो उचलणार. मुलगी पार वैतागून गेली माझ्या मागे मागे फ़िरण्याने. शेवटी काल रात्री आतेबहिण गेली आणि मी जरा रिलॅक्स झाले (अर्थातच घर परत एकदा ’व्यवस्थित’ लावून झाल्यावरच).
नव्या घरात लिव्हिंगरुमला जोडूनच छानपैकी टेरेस आहे आणि तिथे दोस्तांच्या पार्टीचा माहोल झकास रंगू शकेल असं अगदी जागा पहिल्यांदा पाहिली तेव्हापासून डोक्यात होतं. पण सध्याच्या माझ्या न्यूरॉटिक ओसीडी मूडमधे मला कोणालाच बोलवायचं धाडस नाहीये. ग्लास कोण कुठे ठेवत आहे आणि नव्या सिल्कच्या अपहोल्स्ट्रीवर कोणी वाईन, कॉफ़ी, ग्रेव्ही, सॉस वगैरे वगैरे तर सांडत नाहीये या गोष्टींकडेच माझं सगळं लक्ष लागून रहाणार आणि पार्टीची मजा मला आणि इतरांना शून्य येणार हे सौ टका सच. घराचा नवाकोरा वास निघून जाईपर्यंत काही मी नॉर्मलवर येणार नाही हे नक्की. तेव्हा हाऊसवार्मिंग पार्ट्या बिर्ट्या काय त्या नंतरच.
सोफ़्यावरच्या तिरक्या झालेल्या कुशन्सचा ऍन्गल योग्य त्या कोनात लावून झाल्यावर आणि सेन्टर टेबलवर अस्पष्टसा दिसणारा पाण्याचा डाग जेलक्लिनरने व्यवस्थित घालवून झाल्यावर रविवारी समाधानाने मी झोपले.
आणि मग सकाळी सकाळी YD ने लिहिलेल्या या पोस्टवर नजर गेली.
ओसीडी मोड जरासा काय चांगलाच डिस्टर्ब झाला. आणि मला माझे पीजीचे दिवस आठवले. त्या दोन वर्षांत आईबाबा परदेशात आणि अजू बेंगलोरला असल्याने आयुष्यात पहिल्यांदाच एकटं रहायची संधी मिळालेली.
पीजी करतानाच मी जॉबही करत होते त्यामुळे खरंतर मनसोक्त मजा करण्याइतका वेळच हाताशी उरायचा नाही. जी काही मजा करायची ती वीकेन्ड्सना किंवा अधेमधे कधी मित्रमैत्रिणी स्लीपओव्हरला आले की. (मध्यरात्रीच्या मॅगी नूडल्सची टेस्ट आणि पहाटेपर्यंत जागून पाहिलेल्या पिक्चरच्या स्टो-या कधीच विसरता न येणा-या.)
आमच्या बाईने नेमाने रविवारी दांड्या मारायला सुरुवात केली लवकरच कारण शनिवारी रात्रीचा घरातला गोंधळ आणि रविवारी सकाळी १२-१५ जणांच्या जुहूला पोहून आल्यावर वाळूने भरलेल्या पावलांचे घरभर पसरलेले ठसे एकत्रीतपणे आवरणे तिच्या शक्तीबाहेरचं काम होतं.
त्या २ वर्षांत आई दर सहा महिन्यांनी एकदा अशी ३ वेळा घरी येऊन गेली. पण ती आल्यावर तिची एकही तक्रार नाही, घर तिला ’चकाचकच’ बघायला मिळालं. अर्थातच ही किमया घडवून आणण्यासाठी मला एक पाचकलमी योजना एक आठवडा आधी वॉरफ़्रन्टवर राबवायला लागायची. १)- घरातली सगळी मॅगीची पाकिटे, पिझ्झाहटची मेनूकार्ड्स, उनाड मित्रमैत्रिणींच्या स्लीपओव्हरच्या खुणा सांगणारी सिगरेटची थोटके शोधून शोधून जमा करणे आणि फ़ेकून देणे. २)- नुसती मॅगीची पाकिटे गोळा करुन फ़ेकून द्यायची नाहीत तर फ़्रिज ताज्या भाज्या आणि फळांनी भरुन ठेवायचा. ३)- एक फडकं आणि पगाराव्यतिरिक्तची जास्तीची नोट बाईच्या हातात कोंबून तिला घराच्या कानाकोप-यातली (अगदी मॉयश्चरायझरच्या बाटल्यांवरची सुद्धा) धुळ लागोपाठ ३ दिवस पुसायला लावणे. हे तिनही दिवस तिची इतर कामे हलकी व्हावी म्हणून आपण बाहेर जेवणे. ४)- रिकामटेकड्या मित्राला किंवा मैत्रिणीला लाच देऊन कपड्यांची, पुस्तकांची, किचनमधली वगैरे कपाटे व्यवस्थित लावून घेणे. जर कोणी तयार झालच नाही तर ते काम आपण आयुष्यात पहिल्यांदा का होईना पण स्वत: करणे. ५)- बाईला EB मारणे (इथे नोट उपयोगाची नाही). जेव्हा कधी ती काम करायला यायची तेव्हा मी त्रासिक चेह-याने ही कधी जातेय याची वाट बघत सोफ़्यावर पाय वर घेऊन पुस्तक वाचत लोळत पडलेली असायचे असं न सांगता आईला असे सांगायला तिला पढवणे की रोज ती काम करत असताना ताई अगदी माझ्या मागे मागे फ़िरुन मी नीट काम करतेय की नाही यावर लक्ष ठेवायची बर्का (आमच्या आईच्या दृष्टीने GKDची ही पहिली प्रवेशपरिक्षा.) अर्थातच ह्या पाच पाय-या तेव्हा काटेकोरपणे पार पाडल्यामुळेच लेक माझी गुणाची हा आईचा समज आजतागायत कायम राहू शकला.

घरभर पसारा घालून ठेवून त्यात सुखनैव रहाण्यातली नव्हे घरात पसारा आहे याची जाणीवही नसण्याची मजा उपभोगण्याच्या चैनीचं माझ्या मेंदूतलं केन्द्र संपूर्णपणे डीऍक्टिव्हेट करण्याचं काम यशस्वीपणे पार पाडण्याचं श्रेय मात्र जातं देशाचा अतीशिस्तीचा वारसा जपणा-या जर्मनीतल्या माझ्या पहिल्या घरमालकीण आणि शेजारीण एलायझा आजीला. ऐंशीच्या घरातली ती म्हातारी तिच्या दोनमजली भव्य घरात रहाणारी ३ मुलं-सुना आणि ८ नातवंड, ३ कुत्रे, ५ मांजरी, मागेपुढे एकरभर बगिचे असा कारभार एकहाती सांभाळायची. घड्याळाच्या काट्यावर आणि काटेकोर शिस्तीने. पापणीने केर काढला तरी डोळ्यात धुळीचा कण जाणार नाही इतकी कमालीची स्वच्छता. पहिला महिनाभर मी रहायचे त्या कॉटेजमधला पसारा कितीही आणि कसाही असो, एलायझा आजी मी एजन्सीत गेल्यावर घरी यायची आणि आवरुन जायची. शेवटी मला लाज वाटायला लागली आणि मी वस्तू जागच्याजागी ठेवायला आणि घर आवरुन ठेवायला शिकले.
पसा-यातली मजा घेण्याच्या दिवसांमधून ह्या आत्ताच्या आवराआवरीच्या ओसीडीच्या काठापर्यंत मला आणून ठेवण्याचे काम एलायझाने किती सटली आणि एक्स्पर्टली केलय याची जाणीव मला YDचं पोस्ट वाचल्यावर झाली.
माझ्या जर्मनीपूर्व वर्षांतल्या त्या पसा-याच्या सुखद दिवसांच्या आठवणी’ मला ज्या तीव्रतेने आल्या त्यावरुन.

..

सगळं छानच चालू आहे.
अगदी सुरळीत.. बोरिंगली सुरळीत.
म्हणूनच कंटाळवाणं.
’धगधगीत लाल’असं काही कधी घडणार आहे का हातून? स्वत:च्या नाहीतर नाही पण इतर कुणाच्या हातूनही तसलं काही घडताना दिसत नाहीय हे जास्त बोरिंग.

बाकी तसलं काही घडायचं तेव्हां घडो. पण ऐन उन्हाळ्यातल्या धगधगत्या निखा-यासारख्या तापलेल्या औरंगाबादजवळच्या आमच्या प्रोजेक्ट साईटच्या गावात नुकताच घालवलेला आठवडा मात्र अफलातून होता. त्या कहर उन्हामधे फ़िर फ़िर फ़िरुन परतल्यावर आमच्या नाजूक :P तब्येतीची जी काय वाट लागायची ती लागलीच अर्थात पण आता परतल्यावर इथे ऑफ़िसातलं बोरिंग रुटिन सुरु झालं आणि ते तिथल्या फ़ुललेल्या पळसासारखे लालभडक दिवस सारखे आठवायला लागलेत. .

काल अगदी मारे नव्या टेम्प्लेट लावलेल्या ब्लॉगवर लिहायला सुरुवात केली त्याबद्दल. त्या सगळ्या दिवसांबद्दल लिहिण्यासारखं बरंच आहे पण अर्ध्यावरच बोर झालं. कायतरी करायला हवय या इन्जनरल डोस्क्यात भरलेल्या कंटाळ्याचं.



*धगधगीत लाल हातून घडणं हा खास जीएंचा शब्दप्रयोग. उधार घेतला त्यांच्याकडून. इतकं पर्फ़ेक्ट वर्णन त्यांच्यावाचून दुस-या कुणाला सुचणार म्हणा!

स्टेशन

रेल्वेचा चांगलाच मोठा प्रवास आहे. मोठा म्हणजे अगदी दोन तिन दिवसांचा. मी तो खूपच एन्जॉय करतेय. बरोबर कोण आहे किंवा मी एकटीच आहे हे फारसं महत्वाचं नसावं. म्हणजे त्यांची सोबत माझ्या डोक्यातच नाहीय. मी आपली हातात एक कोणततरी मोठंथोरलं पुस्तक घेऊन कधी खिडकीत पाय लांब करुन किंवा पोटाशी घेऊन आरामात वाचत बसलेय. खिडक्या आत्ताच्या ट्रेन्ससारख्या काचबंद नाहीत. भणाण वारा आत आणणा-या बिनगजांच्या खिडक्या. मी बराच वेळ हातात चहाचा कप आणि पुस्तक आणि कानात गाणी अशी बसून. धडाधडा आवाज करत ट्रेन एकेक स्टेशन मागे टाकत धावत जातेय.खूप प्रवास अजून बाकी आहे. खिडकीबाहेर पळसाची लालभडक फ़ुललेली झाडं दिसताहेत म्हणजे बहुतेक कोणत्यातरी उन्हाळी सुट्टितला प्रवास आहे हा. कडुनिंबाची गार सावलीची गडद हिरवी झाडंही मधे मधे आहेत.
मग मला कंटाळा येतो. मी पुस्तक मिटवून, जागेवरुन उठते. दरवाजापाशी पोचते. ट्रेन खूपच रिकामी वाटतेय. की सगळीच रिकामी? नसावी कारण हालचाली जाणवताहेत दरवाजापाशी जाताना. मी दरवाजा उघडून बाहेर डोकावते तेव्हां ट्रेन स्लो होतेय. बहुधा कोणतंतरी स्टेशन जवळ येतय.
ट्रेन स्टेशनमधे शिरते तेव्हां ते स्टेशन एकदम देखणंच दिसत मला. काहीतरी वेगळंच, आकर्षून घेणारं आहे त्या लहानशा स्टेशनमधे. एक चहाचा स्टॉल आहे जिथे किटलीत पाणी उकळत आहे, वाफ़ा येत आहेत आणि स्टॉलवर कोणिच नाहीय. पेपरवाले, मासिकांचा आणि पुस्तकांचा ढिगारा लादलेले कार्ट, फ़ळवाले, कुल्हडमधला चहा विकणारे असे कोण कोण स्टेशनवर मधूनच फ़िरताहेत. पिवळ्याधमक केळ्यांच्या घडांनी भरलेली टोपली घेऊन एकजण माझ्या अगदी समोरुन जातो. मी दरवाजावर दोन्ही हात टेकवून उभी आहे. सिग्नल नाही मिळालेला अजून ट्रेनला.
स्टेशनच्या भिंतीबाहेरुन गार हवेच्या झुळका येताहेत. बहुतेक मगाशी खिडकीतून दिसलेली कडुनिंबाची झाडे असावीत एखाद्या पाण्याच्या साठ्याभोवताली. आणि लालजर्द पलाशचे वृक्षही त्या भिंतीबाहेर असणार. अजून काय आहे? कुठे जंगलाच्या दिशेने जातोय तो स्टेशनबाहेरचा छोटा रस्ता? उत्सुकता मनात दाटूनच येते अगदी. हे फ़िलिंग ओळखीच वाटतय. आता मी काय करणार आहे हेही मला कळतय. मी स्वत:ला थांबवायचा प्रयत्न करतेय. आणि ते किती अशक्य आहे हेही कळतय.
सिग्नल अजूनही पडलेला नाही. मी स्टेशनाच्या एकदा या टोकाला मग त्या टोकाला वळून पहाते.
स्टेशन फ़ारच देखणं दिसतय. अगदी स्वच्छ. स्टेशनबाहेरचा तो अनोळखी रस्ता तर अजूनच आकर्षक. एका उडीत ट्रेनमधून खाली उतरते.
आपण परत चढणार आहोत ट्रेनमधे ह्या पक्क्या खात्रिने.
बिनओळखीचं स्टेशन, त्यापलीकडचं गाव, लांब लांब घरांची छपरं, डोंगरकडा, तिथे रहाणारी माणसं कशी असतील? स्टेशनवर पाउल टेकवताना माझ्या मनात विचार येतात. ट्रेनमधल्या लोकांचा, आपण जिथे जातोय तिथल्या ठिकाणाचा विचारही असतो बहुतेक.
पण मग अचानक मी स्टेशनबाहेरच्या रस्त्याच्या दिशेने जायला निघतेय.
मी मधल्याच कोणत्यातरी स्टेशनवर उतरून गेल्यावर मागे ट्रेन माझ्याकरता थांबलीय की नाही हे मला आठवत नाहीय. मला त्याची पर्वाच वाटत नाहीय.

प्रवास करायचाय आता असं म्हटल की मी प्रवास अर्धवट सोडून जिथे जायचय तिथे न जाता मधल्याच एखाद्या अनोळखी स्टेशनावर उतरुन गेल्याचं स्वप्न मला हमखास पडतं. बरेचदा जागेपणी सुद्धा.

HNY!

जे ठरवलं ते अजिबात झालं नाही/केलं नाही आणि नको त्या गोष्टी करण्यातच इतका वेळ गेलाय २००८ मधे की फ़क्त एक आणि एकच रिझोल्युशन ठरवलय २००९ सालासाठी आणि ते म्हणजे जे ठरवलं ते आणि तेच करायचं आणि लगेच करायचं(हे महत्त्वाचं जास्त 'cz am a big time procastinator).आता हे मी इतक्या सिरियसली ठरवलय पण काय काय ठरवायचय ह्याची लिस्ट इतकी लांबतेय(सगळ्याच अशक्य गोष्टी वाटताहेत त्यातल्या ते वेगळंच आणि)की निदान ते पाळल्याचं समाधान मिळावं म्हणून काहीच ठरवू नये असं सिरियसली वाटतय.

सर्वांना नविन वर्षाच्या आगावू (शब्द काय विचित्र वाटतोय.त्याचा अर्थ इन ऍडवान्स असाच आहे.) शुभेच्छा!! रादर सर्वांना ते नव्या वर्षात जे काही ठरवतील ते पूर्ण होण्यासाठी शुभेच्छा!!!

शब्दांच्या मोहात

मौज दिवाळी अंकामधे अजय कांडरने लिहिलेली कविता वाचली. आवडली.

शब्दांच्या
पलिकडे असतं नातं,
नात्याच्या
पलिकडे असतो विश्वास,
विश्वासाच्या
पलिकडे असते भावना.

-हे पक्कं माहीत असतानाही
नातं, विश्वास
आणि
भावनांच्याही घेत राहिलो आणाभाका;
जिथे आतूनच भरुन येत
जपली जायला हवी होती मैत्री!

आणि
कदाचित शब्दांच्या पलिकडे
अक्षर निर्मितिच्या ध्यासाने झालो असतो वेडेपिसे
तर मैत्रीच्या पलिकडचंही माणूसपण
शाबूत राहिलं असतं आपल्या आत
मैत्रीच्या नात्याचंही गहिरेपण, अधिकच गडद होत जाताना.

परंतु
धुळाक्षरं गिरविणा-या
दिवसापासूनच्या संबंधांच किरणपाणी
अक्षरांच्याच शोधाऐवजी
शब्दांच्याच मोहात झिरपत राहिलं.
आणि
एकमेकांत अंतर कमी झालं
एवढंच नाही, तर आता
एकमेकांच्या संवादालाही उरले नाहीत
आपल्याकडे शब्द.

मित्रांनो,
यात खंत एवढीच आहे :
आता आपण
एकमेकांचेच दुष्मन झालो नाही,
तर एकमेकांच्या अक्षरांचेही!